Taniec Poszukiwany/Poszukiwana
Jak rozumieć choreografię? Czym jest choreografia poza sceną? Czy choreografia to zawsze taniec? Odpowiedzi na te oraz inne pytania poszukują Anna Karasińska i Ula Zerek.
Odc. 3. Nature of Us
„Człowiek jest przyczyną problemów tego świata nas otaczającego, ale też i największą ofiarą tych wszystkich zmian”.
Czy sztuka i nauka mają ze sobą coś wspólnego? Po co szukamy połączeń między tymi dwoma światami i dokąd mogą one prowadzić? Punktem wyjścia w rozmowie Uli Zerek z profesorem Tymonem Zielińskim jest projekt Nature of Us realizowany przez Fundację Polka dot od 2022 roku w międzynarodowym partnerstwie. Projekt dotyczy dialogu sztuki z nauką w poszukiwaniu wspólnych refleksji skierowanych na rozwijanie nowych form docierania do odbiorców i komunikowania ważnych kwestii ekologicznych.
Tymon Zieliński — profesor doktor habilitowany, lider zespołu Badania i Edukacji w zakresie Klimatu i Oceanów w Instytucie Oceanologii Polskiej Akademii Nauk w Sopocie. Badacz, współautor licznych artykułów naukowych i wystąpień konferencyjnych. Od 2025 roku Deputy Joint Coordinator w Regular Process for Global Reporting and Assessment of the State of the Marine Environment. Członek European Marine Board Communication Panel. W IO PAN jest koordynatorem Szkoły Doktorskiej GeoPlanet. Bierze udział w wielu projektach naukowych, edukacyjnych i międzysektorowych z zakresu badania procesów zachodzących w systemie ocean-atmosfera i dotyczących zmiany klimatu, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii zrównoważonego rozwoju. W projekcie Nature of Us na zaproszenie Fundacji Polka dot jest członkiem rady naukowo-artystycznej.
Zdjęcie z ReShapeLABu w ramach projektu Nature of Us na Wyspie Sobieszewskiej. Autor zdjęcia: Tomasz Zerek.
Słuchaj też na Spotify.
Sfinansowane ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności.
Odc. 2. Choreografia jest strukturą
„Sami dla siebie jesteśmy obcym, tym innym, jeżeli nie mamy relacji z ciałem, jego cielesnością”.
Rozmowa z Katarzyną Pastuszak i Nat Chylińską dotyczy choreografii rozumianej jako praktyka relacyjna, ekologiczna i społeczna, wykraczająca daleko poza scenę teatralną. Bohaterkami odcinka są artystki tworzące duet pracujący na styku tańca, performansu, praktyk somatycznych i myśli posthumanistycznej, inspirujący się m.in. grzybnią, krajobrazem i relacjami między ciałem a środowiskiem. Rozmawiamy o pracy artystycznej w przestrzeniach naturalnych, o choreografii jako strukturze słuchania i współbycia oraz o tym, jak ruch i kontakt z ciałem mogą wspierać osoby doświadczające wykluczenia, napięcia i społecznej opresji.
Katarzyna Pastuszak — tancerka/performerka, choreografka i dyrektorka artystyczna Amareya Theatre & Guests, adiunktka w Zakładzie Badań nad Sztukami Scenicznymi Uniwersytetu Gdańskiego. W działaniach artystycznych porusza się głównie w obszarze nowej choreografii i teatru fizycznego, łącząc poszukiwania ruchowe z aktualnymi nurtami myśli humanistycznej. W ostatnich latach jej działania artystyczne i praktyczno-badawcze zakorzenione są w myśli posthumanistycznej i queer ekologii. W ostatnim czasie szczególne miejsce w jej praktyce artystycznej zajmuje królestwo grzybów.
Nat Chylińska — osoba artystyczna, której głównym obszarem działań jest performans i praktyki somatyczne. Porusza się między pracą (z) ciałem/ruchem, tekstem, materiałem dźwiękowym i wizualnym. Jej praktyka wynika z dążenia do pogłębiania świadomości związków ciała ludzkiego i środowiska, a także z zainteresowań teoretycznych, m.in.: posthumanizmem, teorią queeru, ekofeminizmem.
Ich wspólne projekty to: Spore Fantasy (), Loop_Current, Naturalne niestabilności, Anatomie, a już niebawem: LEBIODA.
Słuchaj też na Spotify.
Odc. 1. Taniec zmienia ludzi, a ludzie zmieniają świat
„Problem nie jest w tym, żeby pomysł wpadł do głowy, tylko żeby z niej dobrze wypadł”.
W pierwszym odcinku naszego podcastu rozmawiamy o choreografii jako praktyce wykraczającej poza taniec – obejmującej organizowanie ruchu, myśli i percepcji oraz budowanie znaczeń poprzez ciało i światło. Punktem wyjścia jest doświadczenie Joanny Leśnierowskiej, która opowiada o swojej transdyscyplinarnej pracy i łączeniu ról artystycznych, kuratorskich i edukacyjnych. Rozmowa dotyczy także sprawczości tańca jako narzędzia budowania wspólnoty, komunikacji i radzenia sobie ze współczesnymi kryzysami.
Joanna Leśnierowska — dramaturżka wizualna, choreografka i kuratorka tańca. Absolwentka teatrologii, jedna z pierwszych profesjonalnych krytyczek tańca w Polsce. W latach 2004–2021 związana z poznańską Art Stations Foundation, gdzie kuratorowała program Stary Browar Nowy Taniec – jeden z kluczowych ośrodków rozwoju choreografii współczesnej w Europie Środkowo-Wschodniej. Rozwija własną praktykę dramaturgiczną i choreograficzną, koncentrującą się na relacjach między ruchem, światłem, obrazem i percepcją. Interesuje ją taniec jako narzędzie myślenia, widzenia i tworzenia znaczeń – oraz wizualność jako aktywna, sprawcza warstwa performansu.
Słuchaj też na Spotify.
Odc. „0”. Taniec Poszukiwany/Poszukiwana
Zapowiedź nowego cyklu podcastowego. Przyglądamy się różnym definicjom choreografii i zastanawiamy się, czy w ogóle da się ją zamknąć w jednej, sztywnej formule. Rozmawiamy o ciele jako podstawowym narzędziu komunikacji, o relacji między tańcem a choreografią oraz o tym, jak te praktyki wykraczają poza scenę – w stronę codzienności, edukacji, życia społecznego, a nawet pracy i biznesu. To wprowadzenie do rozmów o choreografii jako sposobie myślenia, bycia i rozumienia świata.
Słuchaj też na Spotify.
O prowadzących
Anna Karasińska — animatorka kultury i producentka działająca na styku sztuki, ekologii i społecznego zaangażowania. Specjalizuje się w organizacji wydarzeń z obszaru szeroko pojętego tańca i nowej choreografii, które realizuje w duchu zrównoważonej produkcji artystycznej. W pracy szczególną wagę przywiązuje do środowiskowej, społecznej i ekonomicznej odpowiedzialności procesów twórczych oraz funkcjonowania instytucji kultury. Obecnie pełni funkcję producentki kreatywnej oraz koordynatorki programu ekologicznego w Gdańskim Archipelagu Kultury.
Ula Zerek — tancerka, producentka, choreografka; żyje i pracuje w Gdańsku; współtworzy Fundację Polka dot promującą i rozwijającą taniec i choreografię w różnych kontekstach życia, nie tylko jako formę sztuki. Autorka inderdyscyplinarnych projektów choreograficznych oraz choreografii do spektakli, w tym dla dzieci: „Przypływ” w reż. Alicji Morawskiej-Rubczak, „Momo” w reż. Leny Frankiewicz, „Lato Muminków” w reż. Michała Derlatki, „Tam i Tu”, „Sześciu służących” w reż. Michała Derlatki, „Cztery pory roku” w reż. Tomasza Maśląkowskiego. Mama Bolka, Teodora i Rity.
Realizacja podcastu, zdjęcia: Piotr Sz. Mańczak, Kamil Neumann / Studio GAK.
Przestrzenie Sztuki – Taniec
Program „Przestrzenie Sztuki – Taniec” to ogólnopolski system wsparcia środowiska tanecznego, oparty na czterech filarach: artystycznym, edukacyjnym, społecznym oraz prozdrowotnym. Skierowany jest do artystek i artystów niezależnych działających w obszarze tańca, w tym twórców i twórczyń interdyscyplinarnych.
Celem programu jest zapewnienie dostępu do infrastruktury sprzyjającej pracy twórczej oraz procesom badawczym i produkcyjnym oraz wzmacnianie relacji pomiędzy artystami, instytucjami kultury i lokalnymi społecznościami. Przyczynia się do budowania regionalnych ekosystemów tańca oraz profesjonalizacji sektora. Program funkcjonuje od 2020 roku.
Zadanie dofinansowane ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Przestrzenie Sztuki – Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Operatorami programu w Gdańsku w latach 2026–2028 są Gdański Archipelag Kultury i Instytut Kultury Miejskiej.
